powered by Agones.gr - opap

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Όταν ο Ολυμπιακός έχανε τον Ντιέγκο!

Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να αποτελέσει, αντί της Μπαρτσελόνα, το ευρωπαϊκό εφαλτήριο του Ντιέγκο Μαραντόνα, αν το 1977 δεν τον απέρριπτε επειδή… δεν τον ήξερε!

Η πορεία προς την καταξίωση αποτελεί μια χάλκινη αλυσίδα, αποτελούμενη από κρίκους. Μία να «σπάσει» στην πορεία, άλλο πράμα. Στη, σε συλλογικό επίπεδο, πορεία του Ντιέγκο Μαραντόνα, τούτοι οι κρίκοι ήταν (κατά βάση) τέσσερις: Αρχεντίνος Τζούνιορς (1976-81), Μπόκα Τζούνιορς (1981-82), Μπαρτσελόνα (1982-84), Νάπολι (1984-91). Αυτοί, μαζί βεβαίως με το κομμάτι «Εθνική» (πρώτα) θεμελίωσαν και (κατόπιν) απογείωσαν τον μύθο του.

Μπάρτσα αντί… Ολυμπιακού!

Από τους πλέον κομβικούς, αυτός της Μπάρτσα. Όχι γιατί «οργίασε» (ένα όλο κι όλο Κύπελλο τον άφησαν να κατακτήσει οι… Γκοϊκοετσέηδες, με τα τάκλιν-λαιμοτόμους). Κυρίως, επειδή του άνοιξε διάπλατα το δρόμο της Ευρώπης. Άρα και της Νάπολι. Και κατά δεύτερον, γιατί τότε, εκεί λέγεται πως άρχισε και το κακό συνήθιο του… φύσα, ρούφα, τράβα τόνε! Παλεύοντας να συνέλθει ψυχολογικά από την «περιποίηση» του «Χασάπη του Μπιλμπάο». Αν, λοιπόν, αντ’ αυτού του κρίκου (Βαρκελώνη) είχε «κάτσει» κάποιος άλλος, ουδείς μπορείς να πάρει όρκο πως η μυθολογία του Ντιέγκο θα ήταν σήμερα η ίδια. Αν, π.χ., εν έτει 1977 ο… Ολυμπιακός δεν του ‘ριχνε απόρριψη!

Το ντοκουμέντο

Σε πρώτο χρόνο, η είδηση σοκάρει. Σε δεύτερο, γεννά αμφιβολίες γνησιότητας. Ώσπου πέφτει από δίπλα το δημοσίευμα-ντοκουμέντο των Νέων (φ. 2/3/1986, λίγο πριν από τα «όργια» στο Μουντιάλ του Μεξικού) και κάθε «μα», ανεμοσκόρπισμα! «Πόσοι γνωρίζουν ότι (ο Μαραντόνα) θα είχε ξεκινήσει τη διεθνή καριέρα του παίζοντας στα ελληνικά γήπεδα και φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού;» Επί της ουσίας, επρόκειτο για μια συνέντευξη-εξομολόγηση του Λεωνίδα Θεοδωρακάκη. Το ’77, α’ αντιπρόεδρος και γενικός αρχηγός στη (νέα) διοίκηση, Τσιτσαλή. Το χρονικό, εν συντομία…

Λίγο μετά την ανάληψη των ηνίων από τον Τόζα Βεσελίνοβιτς, ο κόουτς φέρνει σε επαφή με τα «αφεντικά» έναν μάνατζερ ονόματι Βαλεντίνι. Καθορίζεται λοιπόν συνάντηση για τα μεταγραφικά, όπου ο ατζέντης βγάζει μία λίστα με ονόματα υποψηφίων απ’ τη Λατινική Αμερική. Ε, ένα απ’ αυτά ήταν του Ντιέγκο Μαραντόνα! Ανερχόμενο ταλέντο ακόμη, σκάρτα 17, μετρούσε μόλις προ μηνών τις πρώτες του συμμετοχές με την ανδρική ομάδα των Τζούνιορς, όντας όμως (απ’ τον Φεβρουάριο ήδη διεθνής με την Αλμπισελέστε (σ’ ένα φιλικό 5-1 επί της Ουγγαρίας).

«Δεν φανταστήκαμε ότι θα φθάσει τόσο ψηλά»!

Τα υπόλοιπα, διά στόματος κυρ Λεωνίδα: «Το όνομα Μαραντόνα, τότε, δεν μας έλεγε τίποτα και φυσικά απαντήσαμε αρνητικά. Οι μάνατζερ φέρνουν παίκτες και παίκτες. Εμείς θέλαμε εγγυήσεις. Ο 17χρονος ήταν ένα ταλέντο. Πώς να στηριχτούμε όμως στο άγνωστο όνομά του, να διαθέσουμε εκατομμύρια και να κάνουμε ταυτόχρονα σχέδια για πρωταθλητισμό; Ο μάνατζερ ήταν λογικό απ’ την πλευρά του να λέει μεγάλα λόγια για το “εμπόρευμά” του. Ταλέντα υπάρχουν πολλά, αλλά τα περισσότερα δεν καλλιεργούνται, μένουν στάσιμα ή χάνονται. Δεν φανταστήκαμε ότι ο Μαραντόνα θα φθάσει τόσο ψηλά. Βλέποντας την εξέλιξή του, δεν σκεφτήκαμε ούτε δευτερόλεπτο ότι κάναμε λάθος. Οι παράγοντες δεν είναι ταχυδακτυλουργοί. Οι πειραματισμοί με ξένους παίκτες περικλείουν σοβαρούς κινδύνους». Και το θέμα «κάηκε» εκεί, σχεδόν εν τη γενέσει του. Με τον Ολυμπιακό να προχωρά, εντέλει, στην απόκτηση των… σίγουρων Ντέρεκ Σπενς (Ιρλανδός) και Νιλς Σόρενσεν (Δανός) και τον Ντιέγκο, ύστερα από μία εκπληκτική χρονιά (στο τέλος της οποίας θα πανηγύριζε ως αρχηγός την κατάκτηση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Νέων και θα ‘μενε στο «τσακ» εκτός αποστολής της «μεγάλης» Εθνικής του Μενότι για το Μουντιάλ - τίτλος του ‘78), να πηγαίνει ως… σουπερστάρ στην Μπόκα! Και από εκεί, ένα χρόνο μετά, στην Μπαρτσελόνα.

Κοσκωτάς και… φιέστα

Για την ιστορία, «θέμα Μαραντόνα» έπαιξε στον Τύπο και καμιά δεκαριά χρόνια αργότερα, επί Κοσκωτά, τότε που ο «pibe d’ oro» είχε «κλειδώσει» πια το θρόνο του κορυφαίου παίκτη παγκοσμίως. Απόδειξη, ένα απόσπασμα ρεπορτάζ τον Μάιο του ’88: «Δεν διαψεύστηκε από την ΠΑΕ Ολυμπιακός η πρόταση των 3,5 δις (!) για την απόκτηση του Ντιέγκο Μαραντόνα…». Τελικά, ο Ντιέγκο θα φορούσε τα ερυθρόλευκα τον… επόμενο αιώνα! Τον Ιανουάριο του 2005 (στο ματς με Ηρακλή), κατά την εγγραφή του ως μέλος του Ολυμπιακού και τον Μάιο του ’06, στην ιστορική φιέστα τίτλου. Εστω κι αν πλέον, ήταν ένας άλλος Ντιέγκο…

Συντάκτης: Ze Ilias A.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails