powered by Agones.gr - opap

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ 1940 (1)

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΟΣ!

-Παππού, εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω αξιωματικός και θα πολεμώ τους Ιταλούς. Το οκτάχρονο αγόρι ακουμπισμένο στα γόνατα του παππού έσφιγγε με αποφασιστικότητα τις μικρές γροθιές του, κι είχε πάρει τέτοια έκφραση το βλέμμα του λες κι ο εχθρός, βρισκόταν απέναντί του, λες κι είχε κιόλας το όπλο στο χέρι του και τα γαλόνια στη στολή του.
-Σ' αρέσει Ανδρέα ο πόλεμος;
-Θα του δείξω εγώ του Ιταλού, συνέχισε με την ίδια φόρα ο Ανδρέας, θα σκοτώσω πολλούς εγώ παππού.
-Ανδρέα τον αγαπάς τον αδελφό σου το Γιάννη;
-Τον αγαπώ παππού.
-Και θα 'θελες ποτέ να τον σκοτώσεις συ, ο ίδιος;
Το παιδί άρχισε να μην καταλαβαίνει τον παππού. Αυτός του μιλούσε για τους Ιταλούς, αυτούς ήθελε να σκοτώσει. Τι σχέση είχε ο Γιάννης; Κοιτούσε απορημένο το παιδί. Ήξερε ο παππούς πως ποτέ δεν ήθελε να πάθει κακό ο Γιάννης τους.
-Θα σου πω Ανδρέα μια αληθινή ιστορία που θα σε κάνει να καταλάβεις, πως όταν πολεμάς, πολεμάς τ' αδέλφια σου, είτε είναι Ιταλοί, είτε Γερμανοί, είτε Έλληνες.Και μας παίζει πολλές φορές η μοίρα τέτοια παιχνίδια, ώστε να σκοτώνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις εκείνον που σας γέννησε η ίδια μάνα, γιατί έτυχε να φορά τη στολή του εχθρού.
Μάζεψε όλη του την προσοχή ο Ανδρέας. Ήξερε ότι ο παππούς λέει όμορφες ιστορίες.
-Τις δύσκολες μέρες της κατοχής, έμενε στη γειτονιά μας ένας Ιταλός στρατιώτης. Ήταν ιπποκόμος ενός Ιταλού αξιωματικού. Το όνομά του ήταν Κάρολος. Ένας σπάνιος άνθρωπος, που η μεγάλη του καρδιά και το πάντοτε γελαστό του πρόσωπο, μας έκαναν να τον αγαπήσουμε πολύ. Κι εκείνος μας αγαπούσε, κι ας ήταν Ιταλός. Όλοι όσοι τον γνώρισαν στη γειτονιά μας τον θυμούνται. Θυμούνται τον Κάρολο που αγαπούσε τη μουσική, που έπαιζε κιθάρα, τραγουδούσε όμορφα, και μισούσε, πολύ μισούσε τον πόλεμο. Αγαπούσε τη ζωή κι ήταν γεμάτος ζωντάνια. Τον αγαπούσα κι ας ήταν Ιταλός, και πολύ μου στοίχισε Ανδρέα όταν έφυγε.
Ο Ανδρέας κρεμόταν απ' τα χείλη του παππού του. Πολύ παράξενα του φαίνονταν όλα τούτα. Ένας Ιταλός καλός και τον αγαπούσαν! Είναι δυνατόν;
Ύστερα, σαν πέρασε η μπόρα της κατοχής ήρθαν στα χωριά μας Έλληνες στρατιώτες. Ένας απ' αυτούς, Ανδρόνικο τον έλεγαν, ήρθε μια μέρα απ' το σπίτι μας και ζήτησε να δει τον πατέρα. Τους άκουσα που κουβέντιαζαν.
-Ξέρω, είπε ο Ανδρόνικος, πώς στη γειτονιά σας έμενε κάποιος Ιταλός, που τον έλεγαν Κάρολο. Ήρθα να ρωτήσω, να μαζέψω πληροφορίες γι' αυτόν.
Η φωνή του πρόδιδε μεγάλο ενδιαφέρον γι' αυτόν και σαν έμαθε, πώς φέρθηκε και πώς έζησε ανάμεσά μας, τα μάτια του βούρκωσαν και έβγαλε έναν αναστεναγμό ανακούφισης.Σκέφτηκα πως κι εκείνος θα τον γνώρισε τον Κάρολο και θα τον είχε αγαπήσει όπως εμείς. Ήρθε η σειρά του πατέρα μου να ρωτήσει που τον ήξερε τον Κάρολο ο Ανδρόνικος. Ο Έλληνας στρατιώτης έμεινε λίγο σκεφτικός, κι ύστερα κοίταξε τον πατέρα μου.
-Είμαι, είπε, από ένα νησί των Δωδεκανήσων. Στο νησί αυτό ήταν πολλοί Ιταλοί. Οι γονείς μου είχαν δώδεκα παιδιά, και το μικρότερο μόλις γεννήθηκε, το πήρε ένα ανδρόγυνο Ιταλών που δεν είχε παιδιά και το υιοθέτησε. Ύστερα έφυγαν για την Ιταλία. Από κει μας έγραφαν τακτικά νέα του μικρού μου αδελφού, που δεν έμαθε ποτέ πως ήταν Έλληνας.Αυτό το παιδί ήταν ο Κάρολος.
Ο Κάρολος Ανδρέα που, χωρίς να ξέρει ότι ήταν Έλληνας, πολεμούσε τους Έλληνες, πολεμούσε τον αδελφό του τον Ανδρόνικο.
...Κατάλαβες τώρα Ανδρέα τι σχέση έχει ο Γιάννης μας; Μερικές φορές είμαστε τόσο αδέλφια μ' αυτούς που πολεμάμε, όσο δεν μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου. Μα κι αν δεν είμαστε από την ίδια μάνα. είμαστε αδέλφια, γιατί μας έπλασε ο ίδιος Θεός.
Κατέβασε το κεφάλι ο Ανδρέας. Κι ένιωσε με μιας να του πέφτουν απ' τους ώμους τα γαλόνια, αν του πέφτει απ' τη μέση το σπαθί....


ΑΦΡΟΔΙΤΗ&ΓΙΑΤΙ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails